buźka twarz dziecko buzia postacie dzieci twarze postać dziewczynka dziewczynki
dla telefonu Sony Ericsson
Kod: TH3359618NUV
Aby otrzymać motywy K310/K510/W300 - wyślij sms o treści TH3359618NUV pod numer 7428
Aby wysłać do znajomego: Wyślij sms o treści +48xxxxxxxxx:TH3359618NUV na numer 7428
Cena SMSa wynosi 4 pln (4.88 pln z VAT).
Usługa motywy K310/K510/W300 dostępna na telefony Sony Ericsson: Z310, W300i, W200i, K510i, K320i, K310i,
Powered by Wapster.pl Reklamacje: wapster@wapster.pl | Aby skorzystać z tej usługi musisz mieć skonfigurowany telefon do połączeń z WAP.
Wierszyk...
Gałczyński Konstanty Ildefons (1905-1953), polski wybitny poeta. 1914-1918 przebywał wraz z rodzicami w Moskwie, ucząc się w polskiej szkole. Pierwszy utwór ogłosił w 1923. Studiował dorywczo filologię angielską i klasyczną na Uniwersytecie Warszawskim. Członek stowarzyszony grupy poetyckiej Kwadryga, współpracował także ze związanym ze Skamandrem, Cyrulikiem Warszawskim. 1931-1933 w Berlinie w charakterze referenta kulturalnego polskiego konsulatu. Od 1934 w Wilnie, następnie przeniósł się do podwarszawskiego Anina, podejmując 1936 współpracę z tygodnikiem Prosto z mostu. W trakcie udziału w kampanii wrześniowej dostał się do niewoli i do końca wojny przebywał w obozie dla jeńców w Altengrabow. Po wyzwoleniu we Francji, Belgii i Włoszech. 1946 powrócił do kraju i osiadł w Krakowie, współpracując m.in. z Przekrojem i kabaretem Siedem Kotów. Następnie przez krótki czas w Szczecinie, na koniec znów w Warszawie. Debiutował poetycko-satyryczną powieścią poetycką Porfirion Osiełek czyli Klub Świętokradców (1929), rozpoczynając nurt groteski w swojej twórczości. Współistniał w niej typ poety-cygana nie stroniącego od wesołej błazenady z podszytym autoironią głosicielem katastrofizmu, np. w poemacie Koniec świata. Wizje świętego Ildefonsa czyli Satyra na Wszechświat (1929) - z licznymi aluzjami do aktualnej sytuacji politycznej w Polsce. Głośny poemat Bal u Salomona (1931) ukazuje sprzeczności ówczesnego świata przy pomocy nadrealistycznego obrazowania. W okresie współpracy z radykalnie prawicowym Prosto z mostu staje po stronie tzw. prostego człowieka, przedstawiciela lumpenproletariatu i drobnomieszczaństwa, któremu przeciwstawiał oportunistycznego inteligenta, obiekt jego kpin w dalszej twórczości. Wiersze satyryczne, skierowane przeciwko rządom sanacji, jak Skumbrie w tomacie. Utwory poetyckie (1937) przyniosły mu w rok później znaczącą nagrodę literacką. W okresie wojny napisał szereg wierszy patriotycznych, np. Pieśń o żołnierzach Westerplatte. Ogromną popularność zyskał mu m.in. zbiór Zaczarowana dorożka (1948). W 1945 rozpoczął pisanie cyklu dialogowanych miniatur Zielona Gęś w typie humoru absurdalnego, publikowanych na łamach Przekroju, podobnie jak felietony Listy z fiołkiem (1946-1950). Częściowo uległ naciskowi socrealizmu Pod koniec życia sławił trwałe wartości sztuki i rolę artysty w poematach Niobe (1951) i Wit Stwosz (1952), a także w cyklu dziesięciu Pieśni (1953). Autor licznych utworów satyrycznych, powieści, sztuk teatralnych, tekstów piosenek, słuchowisk radiowych, utworów dla dzieci i przekładów. Dzieła (tom 1-5, 1957-1960 i 1979), Wybór poezji w serii Biblioteki Narodowej (1967).